4/5/11

Conto: Lucía Sotelo

Ola a todos e todas, son Lucía Sotelo éscribín este conto para o obradoiro de contos non sexistas sen saber que tiña que ser dirixido a nenos e nenas. Polo que escribín un conto para persoas adultas, que parece que non os hai.
Espero que vos guste.

" Me llamo Cris, tengo 34 años, y voy a contarte mi vida.
No te asustes, seré breve, por algo esto es un cuento, no una novela…


Cuando era bebé, mi madre solía sacarme a pasear en mi sillita, estilo “vintage”, color verde claro, siempre dice que me favorecía el color amarillo, así que siempre iba a conjunto con la silla, con mis patucos, mi camisola y mi gorrito.

En casa tenía mi cuna, que me la había hecho mi abuelo, donde jugaba con mis peluches y sonajeros.

Cuando iba a la escuela, recuerdo cuánto ansiaba el momento del recreo para poder jugar al balón, a la gallinita ciega y a las casitas con mis amigos y amigas.

El momento más esperado del año era mi cumpleaños, mis regalos más preciados, que aún conservo hoy en día son: un oso de peluche, el libro “el diario de Ana Frank”, una invitación al concierto de Metallica y una bufanda roja hecha por mi abuela.

Más adelante, en el instituto, conocí mi vocación. Con ayuda del Consejo Escolar y algunos compañeros y compañeras, conseguí que se hiciese una revista escolar.

Yo me encargaba de la sección de las entrevistas. Conseguí entrevistar al alcalde, a deportistas locales y a miembros de la presidencia de diferentes asociaciones.

Así supe que quería ser periodista. Conseguí estudiar esta carrera, lo que me hizo muy feliz.

En la Universidad es donde conocí a mi actual pareja, en aquellos tiempos no nos llevábamos mucho, pero poco a poco comenzamos a salir, hasta hoy día.

Ahora mismo dirijo el equipo de informativos de una importante cadena nacional, vivo feliz con mi pareja y nuestro perro.

Y pronto seremos una personita más. Cuando dijimos que íbamos a tener un bebé, surgió la gran pregunta…

¿Es niño o niña?
No lo sabemos, pero mi respuesta es siempre la misma: ¿realmente importa?


Y ahora te pregunto a ti, ¿sabrías decir si soy mujer u hombre?, ¿en base a qué?.
Ah! Tampoco dije si mi hijo o hija lo sería por adopción o no.

Es increíble cuántas cosas podemos llegar a dar por supuestas."

1 comentario:

  1. Parabéns Lucía!

    A verdade é que me gustou moito e me parece moi recurrente. Eu tamén estou elaborando un conto e non sabía o de que tiña que ir dirixido a persoas en idade infantil.

    A ver se nos imos animando a subir os contos para lle dar "vidiña" ao blog!

    ResponderEliminar