18/10/11

Acto sobre as persoas axentes da Igualdade, 24/10/2011 (CIMM Ourense)






Dende APROTSÍMATE é un pracer para nós colaborar na difusión desta boa iniciativa en prol da igualdade, cometido ao cal debemos implicarnos todos e todas.

¡Animádevos a asistir!

19/9/11

OBRADOIRO DE XESTIÓN DE TALENTOS, 24/09/2011

O vindeiro sábado 24 de setembro de 2011 dende APROTSÍMATE, convidámosvos a que acudades ao Obradoiro de Xestión de Talentos promovido por "COACHING 10, PASO A PASO SE CONQUISTAN LAS CUMBRES"

¿CONOCES TUS TALENTOS?

¿SABES CÓMO LOS APLICAS PARA CONSEGUIR TUS METAS Y OBJETIVOS?

¿TE IMAGINAS PODER DESARROLLARLOS AL MÁXIMO?

DESCUBRE TUS TALENTOS Y ¡GÁNATE LA VIDA CON ELLOS!


OBJETIVO GENERAL:
Tomar conciencia de los talentos personales y de cómo los podemos aplicar en nuestro beneficio personal y profesional

CUÁNDO:
SÁBADO, 24 SEPTIEMBRE 2011
DE 10H A 20:00H

CUÁNTO:
70€ (50€ ANTES DEL 15 DE SEPTIEMBRE)
20€ para SOCIOS de APROTSÍMATE
Consulta nuestras ofertas para inscripciones de 2 ó más personas, para desempleados, estudiantes y pensionistas.

DÓNDE:
OURENSE. Centro Cívico Colón. Rúa Colón, 18

CONTENIDO DEL PROGRAMA:
- Definición de Talento
- Identificación de los talentos personales
- Definición de Punto Fuerte
- Identificación de los puntos fuertes
- Gestión de los talentos personales y puntos fuertes en la vida personal y profesional

METODOLOGÍA:
Taller Intensivo de 8h. Se lleva a cabo en grupo, utilizando herramientas y técnicas de diferentes disciplinas enfocadas al crecimiento y desarrollo tanto personal como profesional: Coaching, PNL, Meditación, Dinámicas de grupo…. entre otras.

INSCRIPCIONES: axtraballadoressociais@gmail.com o al tfno. 600.018.527

25/8/11

Tempos problemáticos


Estamos en tempos problemáticos…
Estamos no medio dunha mal chamada crise (estafa programada) na que nos están a vender que o sistema capitalista se está destruíndo, que ten que cambiar…
Sen embargo, nos recunchos da miña cidade podo ver os sorrisos doutras veces, podo ver as mesmas bágoas e as pequenas alegrías e tristezas do cotián…
Non creo nesta crise; está claro que o que non ten traballo está mal, que a xente que se quedou sen fogar ou sen axudas económicas está afundida. Pero mirando cos ollos da realidade e ca necesidade de avanzar como principal eixo esto xa pasou xa está aí; tocamos fondo…
Pero estamos vivos, non somos heroes e moitos nin sequera queremos selo; pero de verdade nos sentimos derrotados/as?
 A prensa e a clase política está contaxiando a xente da rúa dunha tristeza sen sentido, dun determinismo catastrófista. Coaccionando a todos/as con cifras que non entendemos e con acordos políticos que se fan polo “noso ben”.
Pero recordade:
Se queredes chorar… chorade.
Se queredes berrar… berrade.
Se queredes rir…ride.
Se queren gobernar sobre algo que non sexa sobre os nosos sentimentos e actitudes, poden convencer a prensa ou ás institucións… pero non a NÓS; cada ún somos unha célula diferente de este mundo; insignificantes, pequenos e LIBRES.
Non deixes de pensar no que realmente es e non que realmente sentes todos os días. Garda uns segundos para mirar no teu interior e distinguir se ti estás en crise.

20/5/11

"I ANDAINA SOCIAL" 18/06/11





APROTSÍMATE! Promove para o día 18 de xuño unha andaina para as persoas asociadas e/ou interesadas. A hora de saída será ás 11:00h dende San Cibrao. O que pretendemos é disfrutar da natureza a través dun día festivo no que percorreremos uns quilómetros a pé, compartiremos xogos tradicionais, intercambiaremos impresións sobre o devir da asociación e outros temas sociais, disfrutaremos dun xantar no campo no que cada persoa aportará o que desexe e/ou poida, etc. É importante confirmar a asistencia para o desenvolvemento da asociación. É conveniente enviar un email ao noso enderezo electrónico (axtraballadoressociais@gmail.com) confirmando a presenza antes do día 13 de xuño ás 14:00h.

ANIMÁDEVOS!!!

4/5/11

Conto: Lucía Sotelo

Ola a todos e todas, son Lucía Sotelo éscribín este conto para o obradoiro de contos non sexistas sen saber que tiña que ser dirixido a nenos e nenas. Polo que escribín un conto para persoas adultas, que parece que non os hai.
Espero que vos guste.

" Me llamo Cris, tengo 34 años, y voy a contarte mi vida.
No te asustes, seré breve, por algo esto es un cuento, no una novela…


Cuando era bebé, mi madre solía sacarme a pasear en mi sillita, estilo “vintage”, color verde claro, siempre dice que me favorecía el color amarillo, así que siempre iba a conjunto con la silla, con mis patucos, mi camisola y mi gorrito.

En casa tenía mi cuna, que me la había hecho mi abuelo, donde jugaba con mis peluches y sonajeros.

Cuando iba a la escuela, recuerdo cuánto ansiaba el momento del recreo para poder jugar al balón, a la gallinita ciega y a las casitas con mis amigos y amigas.

El momento más esperado del año era mi cumpleaños, mis regalos más preciados, que aún conservo hoy en día son: un oso de peluche, el libro “el diario de Ana Frank”, una invitación al concierto de Metallica y una bufanda roja hecha por mi abuela.

Más adelante, en el instituto, conocí mi vocación. Con ayuda del Consejo Escolar y algunos compañeros y compañeras, conseguí que se hiciese una revista escolar.

Yo me encargaba de la sección de las entrevistas. Conseguí entrevistar al alcalde, a deportistas locales y a miembros de la presidencia de diferentes asociaciones.

Así supe que quería ser periodista. Conseguí estudiar esta carrera, lo que me hizo muy feliz.

En la Universidad es donde conocí a mi actual pareja, en aquellos tiempos no nos llevábamos mucho, pero poco a poco comenzamos a salir, hasta hoy día.

Ahora mismo dirijo el equipo de informativos de una importante cadena nacional, vivo feliz con mi pareja y nuestro perro.

Y pronto seremos una personita más. Cuando dijimos que íbamos a tener un bebé, surgió la gran pregunta…

¿Es niño o niña?
No lo sabemos, pero mi respuesta es siempre la misma: ¿realmente importa?


Y ahora te pregunto a ti, ¿sabrías decir si soy mujer u hombre?, ¿en base a qué?.
Ah! Tampoco dije si mi hijo o hija lo sería por adopción o no.

Es increíble cuántas cosas podemos llegar a dar por supuestas."

25/4/11

CUESTIONARIO:

Dende APROTSÍMATE convidámosvos a que cumprimentedes este cuestionario e nolo remitades por correo electrónico, de xeito anónimo ou identificándovos -garantiremos en calquera caso a confidencialidade-, o que contribuirá á mellora da asociación, de nós como profesionais do Traballo Social e, en definitiva, a un pequeno relanzamento da nosa disciplina:

1.- ¿Qué tipo de actividades che gustaría que se realizasen  dentro da asociación?

2.- ¿Cál debería ser, na túa opinión, as funcións da asociación?

3.- ¿Qué botaches en falla durante a túa formación en Traballo Social?

4.- Segundo a túa formación, ¿estarías disposto/a a realizar algunha acción formativa para complementar os coñecementos das demais persoas asociadas?

5.- ¿Cómo ves a situación da nosa profesión na actualidade?


¡ATRÉVETE A RESPOSTAR A ESTAS CUESTIÓNS E FÁINOLAS CHEGAR!

18/4/11

Problemas pequenos e grandes da Lei de Dependencia


A Lei de Dependencia irrumpiu no panorama político no ano 2007 como un grande paso para alcanzar a igualdade de oportunidades das persoas que teñen as súas capacidades minguadas a causa dunha dependencia. (estado permanente, non transitorio). Os profesionais do social recibímola como unha boa nova; como un aumento das posibilidades á hora de ofertar servizos e prestacións a un amplo campo dos nosos usuarios/as. Nun principio poucas voces dentro da profesión lle puxeron trabas a esta lei, pero co tempo demostrouse que non era tan boa como nos facían pensar; tanto que hoxe en día case todos os profesionais estamos en desacordo con esta lei.
Na miña humilde opinión os erros máis grandes dentro da lei de dependencia están en dous campos, o primeiro as diferenzas que existen entre as CCAA á hora de aplicar a lei e o segundo a pouca importancia que ten a parte “social” da lei.
Dentro das diferenzas entre as CCAA; podemos atopar dous tipos diferentes, as que se deben á idiosincrasia propia de cada rexión e as que veñen dadas pola importancia política dos servizos sociais en cada unha das comunidades.
As primeiras están moi claro que inflúen, xa que soamente o número de solicitudes varía segundo a poboación maior que haxa na comunidade. En Galicia ademais de que claramente o número de persoas maiores é moi superior ao de outras comunidades, a poboación está moito máis dispersa; por estas condicións aínda que a lei se aplique por igual a todas as rexións, hai unha discriminación clara da nosa comunidade. Por exemplo, na lei dáselle importancia a que as persoas dependentes permanezan o maior tempo posible dentro do seu entorno, ca dispersión poboacional de Galicia, teríamos que ter moita máis infraestrutura para atender aos mesmos dependentes que noutras CCAA.
Por outra banda, existen CCAA nas que está claro que os servizos sociais sempre foron máis importantes que na nosa, aquí desprezase todo o que teña que ver co social, por consideralo unha perda de tempo. Ademais que se consideran as prestacións e servizos que se poden establecer como un regalo ou un favor que se fai da clase política á cidadanía, non un dereito. Este utilizase unha caciquería máis, como un xeito de acadar votos; nada que ver con outras CCAA nas que as prestacións sociais se ven como un dereito primordial do cidadán.
Eu, considero que para que a lei de dependencia fose xusta con todas as comunidades, debería de haber un sistema de discriminación positiva ao menos en canto aos criterios de dispersión poboacional e idade media dos cidadáns.
Dende a profesión do traballo social acolleuse esta lei como unha oportunidade clara de traballar na administración, como un novo posto de responsabilidade creado exclusivamente para nós. Sen embargo a sorpresa xurdiu pronto, é indipensable a firma do traballador social dos servizos comunitarios, para facer o informe social de solicitude; pero está claro que a importancia que se lle da a este é practicamente nula. Xa que soamente inflúe cando a situación física e psicolóxica xa están feitas e ademais a súa influencia non está de todo clara, salvo que a variación duns poucos puntos poda variar o grao e nivel. Pero na reunión na que se establece o grao e nivel das persoas en situación de dependencia hai tres profesionais; un/unha médico/a, un/unha psicólogo/a e un/unha terapeuta ocupacional... Non vos parece estraño? A importancia da visión social da dependencia, está moi minguada, o único compoñente social que ten certa importancia é a soidade, pero non se avalía; se unha persoa foi transeúnte, se ten malas relacións con entorno, se ten algunha adicción…Ademais os traballadores sociais que traballan en dependencia, tan só se adican a revisar se o expediente ten a documentación necesaria ou a visar o que se propuxo no PIA, podendo por trabas nalgúns casos.
Así, que estamos ante unha lei que nos foi vendida como un avance social, pero que máis ben se move nun plano que ten que ver ca saúde física e psicolóxica… O importante é… podemos facer algo?

15/4/11

Reunión día 14/04/2011

Hola compañeiros e compañeiras.

Disculpade polo retraso, es que estos días ando con traballo de máis.

Resumo da reunión do 14/04/2011:

-> Benvida e información sobre a asociación os novas persoas interesadas. (Moitas grazas por vir) 

-> Visualizamos a reportaxe ¿Que é un traballador social? que rodamos a pé de rúa no mes de Marzo.

-> Concretamos o que precisamos para seguir a diante coa asociación. (Soamente precisamos que a xente que está interesada comece a formalizar a inscripción). Por que xa falamos coa persoa responsable da universidade de Vigo.

-> Proposta de realizar actos reivindicativos en contra de privatización dos servicios sociais e o paro xuvenil. (Creo que esto non beneficia a ninguén).

-> Proposta para participar na manifestación do 15 de Mayo en prol dunha mellora nas condicións de vida tanto laboral e social da xuventude . (Plataforma democracia Real ya( http://democraciarealya.es/). Convocada a nivel España.

-> Gustaríame saber cantas persoas estaríades interesadas en facer un curso de sexualidade e discapacidade, por que podería iniciar os trámites para intentar levalo acabo. (Eu o estou a facer e estame gustando moito e creo que a vos tamen os pode interesar.) 

-> Recordar que os contos (para a publicación do libro) deberían estar dispoñibles para a primeira reunión despois das vacacións.

E nada máis a semana que ven pechamos por vacacións, así que non habrá reunión, pero se alguén quere información ou ten algunha dúbida, por favor mandade un mail a Asociación e contestarei o máis brevemente posible.

Por favor, non é por metervos presa, pero canto antes teñamos socios, antes poderemos iniciar os trámites para dispor dun local.

Moitas grazas e felices vacacións.

Vémonos.

14/4/11

Pónse en marcha a "CAMPAÑA DE CAPTACIÓN DE PERSOAS ASOCIADAS"

Dende ¡APROTSÍMATE! Asociación de Profesionais do Traballo Social inauguramos a "Campaña de captación de persoas asociadas", coa intención de ser máis e contribuír todos co cometido da asociación.

A documentación que entendemos necesaria para asociarse á mesma é a seguinte:

1. Cumprimentar correctamente a ficha de inscrición -que se está a facilitar dende a propia asociación ou mesmo se pode solicitar enviando un email ao noso enderezo electrónico-.

2. Dúas fotos tamaño carné.

3. Fotocopia do DNI.

4. Certificado bancario de ingreso da couta anual de 12€. O número de conta da asociación no cal se debe proceder a efectuar o pagamento da taxa é o seguinte:

2080 0262 75 0040043165

É importante que figure no concepto do ingreso: couta da persoa socia + o nome da persoa interesada


¡AFILIÁDEVOS, XA SOMOS MOITAS AS PERSOAS QUE CONTRIBUÍMOS!

25/3/11

Na residencia

Na súa casa non había fiestras, pero dende que chegara ó seu novo fogar todo cambiara, agora podía ver o prado verde, os paxáros, recordar a súa nenez… Sempre pensou que estar con moita xente era bastante agobiante, que o ruido que metían e o calor que producía tantos individuos nun lugar pequeño era bastante incómodo. A verdade é que chegar a residencia cambiu a súa visión de todo, botoulle atrás todos os seus prexuizos; axudou a que creara novos retos e a que se dese conta que non todo o que botaba de menos era necesario na súa vida.
Non era preciso darlle de comer ós porcos todos os días, porque os chourizos que venden na carnicería están tan bos, como os que se fan na casa (por moito que a obriga cos demáis nos faga decir que non), sae máis barato vivir nunha residencia preto do centro de saúde, que ter que ir e vir dende a aldea pagando un taxi…
Pero, voltemos o de antes, todo o mundo ten fiestras na casa, pero nas pequenas casas do rural ás veces están tapiadas, polo tempo que se está dentro da casa sen ninguén con quen falar, polos meses que chove e a noite que cae coma unha lousa. Pero na residencia había balcóns e fiestras por todas as esquinas, non facía faia irse lonxe para poder contemplar o xardín e incluso para baixar a él a dar unha volta. Eso si que non había na aldea, xardíns tan churrusqueiros coma este, con todo tan arregladiño. Ademáis alí sempre había alguén disposto a falar ou a botar unhas partidiñas de brisca, a noite non caía coma unha lousa senon coma un manto agarimoso.
Non todo era bo, claro botabase de menos ós veciños, os animais, a familia que aínda quedaba por alí; aínda que se agradecía non ter que lavar a roupa nin que fregar os cacharros, no seu novo fogar todo eso corrría a cargo de outras persoas e eso producíalle bastante alivio. Ademáis, todo o mundo buscaba que estivese feliz, así que de ahí decidiu que non se ía ir nunca; aínda que os fillos quixeran que fose con eles. Aquel era o seu fogar.


Por certo…. A todos/as que pensen que a nosa protagonista é unha Muller que saíban que en ningunha parte do texto o dí; así que hai que tentar vencer ós prexuizos e non deixar que a sociedade non inflúa tanto.
 Un saúdo a tódos/as que están na residencia (que están comendo neste intre) por facerme ver que ás veces as cousas non son coma parecen.

Rochi

24/3/11

Reunión día 25/03/2011

Hola compañeiros e compañeiras.

Perdón por tardar, pero estaba en misión especial da asociación XD.
Imos o traballo,  escribo as conclusións da reunión do 24/03/2011.


Reunión:

-> En canto a semana pasada todos os presentes valoramos como moi positiva a experiencia da semana pasada. Aínda que somos conscientes de que existen cousas que se poden mellorar para ós próximos eventos.
O indicador no que nos basamos para xustificalo (neste intre) e a asistencia as actividades e a satisfacción das persoas que asistiron en xeral.
Nas xornadas de traballo social e muller asistiron arredor de 30 persoas, e o concerto do día do traballo social 321 persoas, o cal para existir dende tan so un mes parecenos números moi notables. (Ademáis todo organizado con un presuposto de 0€)

-> Cuantificamos os cartos gañados no concerto do día do traballo social , e seleccionamos en qué os íbamos a gastar.  (805€ en total do concerto)
    1. Compensación os grupos que participaron (50€ por grupo)
    2. Compesación dos gastos da asociación as persoas que adiantaron os cartos para as actividades. (50€ tasas e fotocopias).-facturas dispoñibles para consulta.-
    3. A asociación merca as máscaras que sobraron en compensación as persoas que adiantaron os cartos para a actividade do entroido xa que houbo xente que se apuntou e despois non apareceu. (90€ a Rocío e 30€ a Nora). En canto as persoas que nos quedan por pagar o fagan a asociación xa recupera eses cartos.
De todos os xeitos
     4. Compra dun ficheiro con chave para guardar os datos persoais dos socios (por determinar).
    
O restante será ingresado na conta da asociación, coa finalidade de poder seguir facendo actividades.

-> Seleccionamos novas propostas de intervención, das que mañá publicarei un pequeno resumo no blog da asociación, esperando que pouco a pouco a xente comece a animarse.
-> Marcamos como obxetivo prioritario conseguir un local que nos permita ter un espazo propio e nos permita tramitar o recoñecemento como entidade prestadora de servicios sociais ,  tentaremos esta semana xestionalo e empezar avanzar neste aspecto.

Críticas:
-> Polos horarios da reunión: Non me importa facer varios turnos, temos moita ilusión para que isto saia adiante, por que realmente creemos nesta idea, así que por favor propóñedenos novos horarios que vos veñan ben, e nós adaptámonos.
-> Por a compensación os grupos por tocar: Certo, foi fallo organizativo meu, desculpade,  para próximas edicións pensarei outro xeito. (Compensación de 50€ por grupo por participar no concerto.)


Novas:
-> Inscripción do ficheiro da axencia de protección de datos realizado, para a semana xa será posible facerse socio da asociación. (Recordamos que serán 12€/ ano).
-> Falei hoxe co encargado do xesteira, e quedaron abraidos con nós. ( Palabras textuais) E que contemos con eles para calquera cousa que fagamos. A verdade e que a eles tamen lle foi moi rentable.
-> Hoxe viñeron dúas persoas novas asociación. Agradecerlle a súa persenza a Noelia e a Almudena. E como non os que xa empezan a ser veteranos.
-> Os certificados de asistencia xa estarán dispoñibles a partir da semana que ven xa que ahora mesmo están a ser impresos e teñen que ser firmados pola decana da facultade de Vigo. (Gracias a Edi polo traballo que levou.)

E nada máis, aproveito para pedir perdón se dixen algo fóra de ton na reunión pero e que ahora mesmo ando a 1000 por hora...

Moitas Grazas.

16/3/11

Taller Intensivo MedyCo "Introdución á Meditación e ao Coaching"


TALLER INTENSIVO MEDYCO
"Introducción a la MEDITACIÓN y al COACHING"

La Asociación Comunicación Positiva presenta su TALLER INTENSIVO MEDYCO a través del cual persigue:
-Acompañarte para que descubras lo que tú quieres, la meta o el reto más importante de tu presente.
-Apoyarte en superar y trascender las barreras y limitaciones que te lo pudieran impedir.
-Realizar un plan de acción contigo para llevarlo a cabo, congruente con tu objetivo Para ello utilizaremos herramientas propias del Coaching, la Programación Neurolingüística (PNL), el Entrenamiento de la Atención, entre otras…

Fecha:  8 y 9 de Abril de 2011
Horario: Viernes (17h a 21h) y Sábado (10h a 14h y de 16h a 20:00)
Lugar: Orense (sala por determinar)
Inscripciones: por e-mail o telefónicamente
Precios: 100€ (120€ a partir del 31 de Marzo)
2 personas: 50% dto. en la 2ª inscripción
Estudiantes y desempleados: 2x1 Teléfonos: 600 018 527; 646 87 96 28;
Email: medyco@comunicacionpositiva.eu
¡Apúntate, hay PLAZAS LIMITADAS!




CONFERENCIA GRATUITA DE PRESENTACIÓN
25 DE MARZO DE 2011
DE 18.30 A 20.30
CENTRO CÍVICO A CUÑA


Te esperamos

 

Curso "A xustiza de menores. Legalidade fronte a realidade".

“A xustiza de menores. Legalidade fronte a realidade”

Esculca – Universidade de Vigo. Ourense, 2011

SESIÓN PRIMERA.- día 21 de Marzo de 2011
1ª PARTE.- 16.00 a 18.00 A xustiza de menores. Visión xeral. Educar vs. Castigar.
Ana Iglesias Galdo. Ciencias da Educación. A Coruña.

2ª PARTE.- 18.00 a 20.00 horas. Proxección documental “Menores y guardianes”
DOCUMENTOS TV RTVE . Coloquio.
Noelia do Rego

SESIÓN SEGUNDA.- día 22 de Marzo de 2011
1ª PARTE.-16.00 a 18.00 A lei penal do menor. Dereito comparado. A filosofía da lei penal do menor. As suas reformas.
José Angel Brandariz. Facultade de Dereito. A Coruña.

2ª PARTE.-18.00 a 20.00 horas. O proceso penal do menor. Visión práctica.
Óscar Freijedo Quintela. Avogado de oficio de menores.

SESIÓN TERCEIRA.- día 28 de Marzo de 2011
1ª PARTE.-16.00 a 18.00 A Lexislación en materia de protección de menores. A
declaración de desamparo. As medidas de protección. Especial atención ao acollemento residencial. Os centros privados.
Pilar Pazos Alzugaray.

2ª PARTE.-18.00 a 20.00 horas.- O informe do Defensor del Pueblo sobre centros de protección. Coloquio.
Rosa Lamas Casado- Manel

SESIÓN CUARTA.- día 29 de Marzo de 2011
1ª PARTE.-16.00 a 18.00. Os centros de menores de reforma. Réxime de cumprimento
das medidas. Especial referencia ao de réxime pechado. A privatización dos centros.
Félix Estévez García. Centro Trama, Ourense

2ª PARTE.-18.00 a 20.00 horas. As denuncias de maltrato e abusos nos centros de menores. Unha proposta de control externo dende Galiza.
Javi Baeza. Coordinadora de Barrios de Madrid. Parroquia de Entrevías. Elvira Souto.
Ciencias da Educación. A Coruña
“A xustiza de menores. Legalidade fronte a realidade”


ROLDA DE PRENSA INAUGURACIÓN ASOCIACIÓN DE PROFESIONAIS DO TRABALLO SOCIAL




<< APROTSÍMATE >>

A Asociación de Profesionais do Traballo Social tivo hoxe a súa rolda de prensa de presentación na Facultade de Ciencias da Educación.

A fundamentación da asociación parte da elevada porcentaxe de desemprego en España e maiormente xuvenil (40%). Ademais, o cauce máis recurrente, como comentaba Adrián Nóvoa -presidente da Asociación- durante a súa inauguración, as oposicións atópanse nestes momentos conxeladas froito dunha masiva tendencia funcionarial nos últimos anos o que unido a un déficit de iniciativa empresarial e/ou asociativa, neste caso asociativa e sen ánimo de lucro, fai que sexa um momento propicio para unirnos como profesionais do Traballo Social.

Entroutros obxectivos están os de: xerar unha rede de apoio mutuo dentro da profesión e, á vez, sabedores dunha elevada porcentaxe de demanda de emprego faltan profesionais para cubrir as distintas áreas de actuación baseándose, actualmente a intervención (asistencialista) nestes momentos no binomio "necesidade-recurso", polo que, consideramos pertinente situar a énfase na prevención e comezando por un estudo das necesidades que poidan presentar os distintos barrios de Ourense, escoitando á cidadanía e logo tratando de cubrir esas necesidades e/ou encauzalas entre as distintas persoas profesionais asociadas, ou cando menos darlle unha derivación axeitada en función das propias opcións vitais da cidadanía. En definitiva, o que pretendemos é mellorar as condicións de vida da cidadanía, facendo visible a importancia da figura da persoa profesional no Traballo Social, que traballa para e coa poboación.

Agradecendo a colaboración de todas e todos,

Aproveitamos para enviar un saúdo a toda a comunidade docente que nos apoia e a toda a cidadanía ourensá,


Seguiremos comentando.


14/3/11

Xornada Traballo Social e Mulleres

XORNADA: “TRABALLO SOCIAL E MULLERES”


MÉRCORES 16 MARZO (Salón de Graos da Facultade de CC.EE.)

18:00h. INAUGURACIÓN
Antonio González Fernández, vicedecano de Traballo Social da Facultade de Ciencias da Educación
Adrián Nóvoa Rodríguez, Presidente da Asociación de Profesionais do Traballo Social

18:30h. CONFERENCIA: “UNHA FERRAMENTA MÁIS PARA A CONCILIACIÓN: OS BANCOS DO TEMPO”
Relator: Edesio Díaz González, traballador social

19:30h. PAUSA – CAFÉ

19:45h. CONFERENCIA: “AS MULLERES NOS MEDIOS DE COMUNICACIÓN”
Relatora: Carla Mesa Martínez, traballadora social

Modera a primeira sesión: Rocío Fernández Díaz, traballadora social

XOVES 17 MARZO (Aula 0.3. da Facultade de CC.EE.)

18:00h. CONFERENCIA: “INTRODUCIÓN AO XÉNERO DENDE A PERSPECTIVA DO TRABALLO SOCIAL”
Relator: Adrián Nóvoa Rodríguez, traballador social

19:00h. PAUSA – CAFÉ

19:15h. CONFERENCIA: “¿IGUALDADE REAL?”
Relatora: Lucía Sotelo Gayo, traballadora social

Modera a segunda sesión: Edesio Díaz González, traballador social

20:30h. CLAUSURA DA XORNADA.

Inscrición: enviar un e-mail cos datos persoais ao enderezo electrónico xtsmulleres@gmail.com ata o día 14/03/11 ás 13:00h ou chamando por teléfono aos números: 647 090 510; 662 550 983

Ao rematar as xornadas entregarase un certificado de asistencia co visado do decanato da Facultade de CC.EE.

12/3/11

Día internacional das mulleres

O último día 8 de marzo foi o día internacional da muller, tendo en conta que foi o martes de entroido; as celebracións quedaron un pouco deslucidas... Pero, aínda que tarde, decidín publicar hoxe unha canción, que me recorda moito o que se foi avanzando nas desigualdades de xénero e o que queda aínda por mellorar. Espero que vos guste!!

Caperucita sólo tiene dieciséis
primaveras sin flores, papá le dice: "Ven.
Caperucita eres joven y tienes que aprender
a ocuparte de la casa, que serás una mujer.

Para que seas buena esposa
y no envejezcas sola,
en la cama y la cocina has de saber
alegrar a tu marido y cuidar a cada hijo,
que te atrapa tu destino,
que has de ser madre y esposa".
Y la pobre Caperucita llora.

"Quiero volar, lejos de aquí escapar.
Dime, mi bien, quién me llorará
si me dan alas y echo a volar.
Quiero dormir, no quiero despertar,
quiero ser la lluvia al otro lado del cristal,
quizás alguien me espere en la oscuridad".

Una fría tarde Caperucita iba
a casa de su abuela a llevarle comida,
cuando se encontró con un lobo feroz.
"Dime dónde vas niña, que te acompaño yo".

La muchacha se supo perdida.
Gritaba Caperucita
mientras la devoraba el lobo.
Bajo la falda del vestido
estallaron los dormidos
sueños que en la noche
la mantenían viva. Pobre Caperucita.

"Quiero volar, lejos de aquí escapar.
Dime, mi bien, quién me llorará
si me dan alas y echo a volar.
Quiero dormir, no quiero despertar,
quiero ser la lluvia al otro lado del cristal,
quizás alguien me espere en la oscuridad".

Una gris mañana Caperucita se casó,
vestida de blanco, bella como una flor.
Su marido, muy elegante, otro lobo feroz,
y su padre orgulloso lloraba de emoción.

Ahora cada noche el lobo la devora,
clava sus dientes, y llora
Caperucita mientras espera a que un aullido
le diga que el dormido animal despertó.
Después descansa tranquilo el malvado lobo feroz.

La cara de Caperucita alumbra una sonrisa
mientras mece una cuna. En ella está una niña,
quizás futura oveja para un lobo feroz,
a no ser que afortunada la rescate tu amor.

Caperucita la arrulla contra el pecho
y un murmullo lento y lleno
de esperanza y vida,
canta Caperucita.

"Quiero volar, lejos de aquí escapar.
Dime, mi bien, quién me llorará
si me dan alas y echo a volar.
Quiero dormir, no quiero despertar,
quiero ser la lluvia al otro lado del cristal,
quizás alguien me espere en la oscuridad.

Quiero volar". 

Rochi

23/2/11

Merich y la ciudad de Desca (o comunitarismo para dummies)

En la ciudad Desca todos estaban muy contentos; tenían un rey justo que les ayudaba cuando lo necesitaban, era un rey que gobernaba de una forma eficaz; igual que lo podría haber hecho un robot. Su eficacia radicaba en su sentido de la justicia y en que se dedicaba a distribuir unas etiquetas maravillosas; que había diseñado su secretario y que volvía a todo el mundo de color beige.
Las etiquetas habían convertido a Desca en un lugar maravilloso en el que todo el mundo se respetaba, porque era igual, todos tenían su etiqueta incluso los niños que acababan de nacer recibían solo por ello un apósito, que les hacía pertenecer completamente a Desca; Por esa etiqueta todos guardaban una gran estima al secretario real y por supuesto al rey.
Durante muchos años todo el mundo podía entrar a formar parte de la ciudad de Desca, solo tenían que cumplir el requisito de ponerse uno de los maravillosos parches que elaboraba el secretario real.
Pero un día ocurrió el desastre, el secretario real perdió uno de los ingredientes básicos para fabricar sus etiquetas, se quedó sin él; no lo había en ningún sitio, el rey envió a emisarios a buscarlo en todos los rincones del universo... no había más; se había agotado. La ciudad de Desca entró en shock, nadie era capaz de delimitar la intensidad ni la inmensidad de lo ocurrido, la gente se miraba por las calle preguntándose: ¿por qué? En la mirada de todo el mundo y en la actitud se podía leer el pánico a lo desconocido; que iban a hacer sin etiquetas. Además la gente estaba empezando a perder su color beige y lo que es peor, no todos tenían los mismos colores; unos eran más vivaces otros menos, otros anaranjados... Todos vivían su cambio de color como una verdadera tragedia; la única esperanza de la ciudad se limitaba a que él secretario real diera con otra formula para crear etiquetas.
Un día en medio del estrés producido por tan magnánimo desastre el secretario dejó el mundo de los vivos, lamentándose por no haber sido capaz de anticipar la tragedia. Y el rey cayó presa del pánico, habiendo perdido cualquier vana esperanza que pudiera tener de volver a producir parches maravillosos.
En medio de la crispación se le ocurrió la idea de anunciar que se buscaba un nuevo secretario real; capaz de hacer de nuevo las etiquetas que habían hecho tan feliz a su pueblo. La idea fue recibida con gran regocijo por todos los habitantes de la ciudad, por fin alguien podría hacerse cargo de nuevo de elaborar las etiquetas que necesitaban para sentirse iguales. Pero pronto el regocijo inicial volvió a tornarse en desolación, nadie quería ocupar el puesto del secretario real; todos huían de esa responsabilidad, nadie quería hacerse cargo de ello.
Al cabo de unos meses el país estaba prácticamente en bancarrota; nadie se sentía cómodo con su nuevo color, algunos comerciantes se negaban a contratar a empleados de cierta tonalidad e incluso se hizo una campaña de ejecución de los que tenían color gris, por considerarlos ladrones sofisticados. El rey consiguió detener las revueltas en las calles con mano dura y restricciones a los ciudadanos. Hasta que de repente un día una mujer amarilla se presentó ante el rey; venía dispuesta a asumir el puesto de secretaria, pero a nadie le dio buena espina, tenía un color temiblemente brillante y se presentó ante el rey con estas palabras:
  • Señor, mi nombre es Merich, me presento al puesto vacante de secretario. Tengo buenas maneras escribiendo, además conozco bien a los conciudadanos y puedo utilizar mi palabra como herramienta para unirnos a todos de nuevo.
  • ¿Sabes hacer buenos parches, que devuelvan el monocronismo a la población? Aunque sean de ese repugnante tono brillante que tú tienes.- Sentenció con voz profunda el monarca.
  • No señor, mi único conocimiento es la palabra, además puedo captar el rumor que se encuentra en cada uno de los miembros de la comunidad, puedo también ayudar a resolver conflictos entre los que somos de colores distintos, puedo...
  • ¿Sé más clara en tu respuesta?- Cortó tajantemente el rey- ¿Porque luces ese color?¿Tienes algo que pueda suplir a las etiquetas?
  • No, señor. De hecho yo me he quitado mi etiqueta, puedo vivir...
  • !Vete de aquí ahora mismo!- Gritó el rey airado- Sin etiquetas, ¿donde está el control del rey sobre los súbditos? Te crees que soy estúpido ideas como las tuyas son las que hacen que mi reino se vaya a pique, no quiero verte más por aquí.
Merich se fue, sin agachar la cabeza, y luciendo su color amarillo chillón como un orgullo; pero sus palabras y la leyenda de la mujer que vivía sin parche fueron creando un eco en la sociedad. Poco a poco los habitantes de Desca empezaron a quitarse sus parches y a considerar que a lo mejor lo que hacía Merich no era una locura. En pocos meses, todo el mundo hablaba de la valentía de Merich y casi sin querer ella se hizo un hueco en la ciudad. La gente iba a consultarle como debía de hacer para comportarse con los ciudadanos de otros colores; a la gente le gustaba estar con ella y fue creando en la sociedad una red de contactos que le favorecían a todos fueran del color que fueran; los ayudó a comprender que necesitaban de los demás para crecer y consiguió que la crisis que había supuesto el fin de los parches desapareciera finalmente.
Así que el rey asombrado por la hazaña conseguida por la extraña mujer amarilla, la invitó a formar parte de su equipo de gobierno como secretaria. Ella se sintió halagada por la oferta pero la declinó en una carta que hizo llegar a todos los ciudadanos:
Estimado monarca:
Me siento feliz de que me ofertéis tan alto puesto en vuestro equipo; pero debo rechazarlo, porque yo no fabrico etiquetas, ese no es mi oficio; yo sólo soy capaz de escuchar de verdad lo que sienten los otros sin fijarme en su apariencia, sin necesidad de obligaciones ni de normas. Yo sólo sé que me siento feliz ayudando a que los ciudadanos se encuentren y se ayuden, sólo sé que la gente que no tiene etiquetas no es igual externamente, pero puede compartir su corazón y su experiencia para crear una ciudad mejor para ellos y para su futuro. Así que seguiré trabajando, pero sin pertenecer a su equipo de gobierno.
Un saludo
Merich”

Rochi 23/02/2011

21/2/11

ENCONTRO-REUNIÓN ASOCIACIÓN PROFESIONAL DO TS

ASOCIACIÓN PROFESIONAIS DO TRABALLO SOCIAL


ENCONTRO-REUNIÓN ASOCIACIÓN DE PROFESIONAIS DO TRABALLO SOCIAL


Lugar de encontro: Facultade de CC.EE.
Día: 24/02/11
Hora: 16:00h

Ola a todos e a todas,

Dende a directiva da asociación poñémonos en contacto con vós unha semana máis para anunciarvos unha nova reunión este vindeiro xoves día 24 de febreiro para continuar coa dinámica de posta en marcha da Asociación e outros temas de interese.

Orde do día:

- Contactos coa universidade para adquirir un local para nos xuntar e tamén para o desenvolvemento das xornadas.
- Comparsa de entroido o domingo 6 de marzo de "V-Vendetta"
- Inauguración inminente da Asociación ante os medios de comunicación.
- "Traballo Social e Muller". Xornada inaugural da posta en marcha da Asociación coa posibilidade de teren lugar diferentes actos:
"A muller e inmigración".
"A Super Muller".
"Os Bancos do Tempo, unha ferramenta máis para a conciliación".
"A muller nos medios de comunicación".
Documental "¿Que é o Traballo Social?", visionado deste documental que aborda a nosa profesión dende moi distintas ópticas.
(Datas: do 15 ao 17 de marzo)

- Concerto Conmemorativo do "Día Mundial do Traballo Social".
Data: 18/03/11
23:00h
Lugar de encontro: Café-Teatro XESTEIRA

Dúbidas, inquedanzas, suxerencias, deconstrucións, etc.

XOVES 24, 16:00h Aula 4.3

Saúdos cordiais,

17/2/11

Inauguración

Hola a todos y a todas!

Voy a inaugurar este Blog con palabras de esas que invitan a pensar y reflexionar sobre nosotros mismos, esperando que con ellas os animéis a publicar cualquier cosa que se os ocurra que nos permita a los demás seguir creciendo como profesionales  y  como personas.
Os dejo con un texto mío,  que creo que resume todas mis reflexiones acerca de la asociación, espero que es guste y espero tener la posibilidad de leeros a menudo. 
Gracias a todos y por encima de todo espero que os guste.


Quizás el sol susurre a tus labios, para que tus oídos puedan ver la luz que invade a todos los sentidos , todos los sueños y todas las palabras que se adscriben a tu alma perdiendose en un mar de sentimientos que se olvidan de tu ser en si mismo.
Quizás no te hayas dado cuenta de que la llama, lentamente se ha ido apagando, haciendo que te olvides de  tu reflejo, obligándote una y otra vez a olvidar todo aquello que te daba el aliento para seguir luchando.
No negarás que la sonrisa del otro te impulsa a seguir, pero no olvides tampoco que los momentos difíciles llegarán y que depende de tu realidad si sigues en la trinchera de lo ideal o caes en el campo de la hipocresía.
Quizás nada sea ideología o quizás todo lo sea, quizás ni siquiera nosotros mismos sepamos quienes somos realmente, es mas, seguramente mañana cambie el escenario y el público que nos contempla en el teatro de esta realidad que llamamos vida.
Y en el caso de que sea así, debemos ser capaces de reconducir aquellos deseos que guían nuestra propia vida y que nos permiten vivir en potencia ,y que gracias al universo nunca llegaremos a convertir en un acto en si mismo.
Por que no olvidemos que la eternidad es ahora, y un ahora no se repite nunca mas en el horizonte que todavía podemos contemplar.
Por lo tanto si ser uno mismo es ser  un tiempo y un espacio determinado, pregúntate querido lector quien eres y cuales son tus deseos ,por que ellos van a marcar tu ahora y por lo tanto tu eternidad.
Por eso quizás sea el momento de jugar con las nubes, olvidándonos de los silencios escondidos y de cualquier situación en la que se oscurecen las palabras. Las mismas , que encierran las ideas que te impiden cambiar el mundo.
Enfrentémonos a los limites que nos ponemos a nosotros mismos y rompamos aquellos que nos ponen los demás.
Solo así podremos alcanzar nuestro ser completo, solo así podremos olvidarnos de que existimos y empezar a vivir la vida como si estuvieramos muertos, es decir como si este ya fuera nuestro propio cielo .
Solo así podremos ser libres, y lo que es mejor aún, solo así podremos hacer nuestros sueños realidad.

Nos vemos